Pip
Voor meer foto's van Pip bekijk de diavoorstelling aan het einde van deze pagina
*09-12-1994 †20-11-2006
Het begon voor ons allemaal met de komst van Pip. Na lang nadenken hadden we eindelijk besloten dat er weer een hond in ons gezin zou komen. Paul vond Border Collies helemaal geweldig dus zouden we daar voor gaan. Op een zaterdag stond er een nestje in de krant, dus wij gebeld. Helaas alle pups waren al weg, maar ze zouden ons op een lijst zetten en als er weer pups waren dan hoorden we het. Na een paar maanden werden we gebeld. Ze hadden een jonge Border van 3 maanden; ze was niet van hen maar ze hadden beloofd om een goed tehuis voor haar te zoeken. We gingen kijken en waren meteen helemaal verkocht. We konden haar meteen meenemen. Ze was uit het nest al bij een ander gezin geweest maar dat ging schijnbaar niet goed. Ze was in het begin een beetje terughoudend maar dat vonden we wel normaal. We hebben direct besloten om er ook mee naar een hondenschool te gaan want ze moest wel leren luisteren, natuurlijk. Het viel ons wel op dat als we weg waren geweest ze nooit vrolijk naar ons toekwam maar eerst helemaal in elkaar gedoken in haar mand bleef liggen en ons pas na een poosje kwam begroeten. Ook deed ze veel onderdanigheidsplasjes vooral bij mannen. Maar voor een jonge hond is dit nog niet zo ongewoon. Pip heeft bij ons nooit iets vernield.
Ze wilde ook niet spelen met speeltjes die we voor haar kochten. Het enige waar ze mee speelde was een rubberen bal aan een touwtje. Verder was het gewoon een geweldig lieve hond. Ze kon alleen heel depressief kijken. We hebben vaak gezegd als je toch eens voor een paar minuten kon praten en ons kon vertellen wat er in je koppie omgaat... Ze was zelden echt een uitgelaten vrolijke hond. Achteraf denken we dat ze als pup zijnde bij de vorige eigenaar weleens iets vernield heeft en daar vreselijk veel slaag voor heeft gehad.
Op latere leeftijd begon ze te dementeren en op een gegeven moment heeft ze ons zelfs allebei een keer gebeten zonder een duidelijke reden. We zijn toen met haar naar de dierenarts gegaan om haar te laten onderzoeken: misschien had ze wel pijn. Dit bleek echter niet zo te zijn. Hij vermoedde dat ze aan het dementeren was waardoor de dingen uit haar jeugd weer boven kwamen en ze daarom zo reageerde. We zijn toen haar gedrag extra goed in de gaten gaan houden en hebben haar zo toch nog en paar jaartjes bij ons kunnen houden. Tot november 2006. Op een gegeven moment vloog ze onze andere 2 honden in 2 dagen tijd zonder reden aan, iets wat ze normaal nooit deed. Toen hebben we de hele moeilijke beslissing moeten nemen om haar in te laten slapen.
Rust zacht lief meisje; je hebt het dubbel en dwars verdient.
Home | Wie zijn wij | Nieuws | Onze honden |Shannon | Whiddy | Jaycee | Pups| Kenneldag | Link